• دوشنبه 13 خرداد 1398 14:52
  • كد: 770

« اصفهان، صنعت سینما دارد؟» این بزرگ‌ترین پرسشی است که ذهن بسیاری از اهالی سینمای اصفهان را بعد از برگزاری نخستین نمایشگاه صنعت سینما در اواخر سال گذشته به خود مشغول کرده است. این پرسش در کنار یادآوری این مسئله که سینمای ایـران فرسـنـگ‌ها بـا ساخـتـارها و رویکردهای سینمای صنعتی فاصله دارد، شک و شبهه ها نسبت به برگزاری این نمایشگاه را دوچندان می کند.محسن صفوی فر از طراحان این رویداد در این زمینه می گوید:« درست است که در حال حاضر در مفهوم صنعتی در اصفهان سینمایی نداریم، ولی می‌توانیم به این فکر کنیم که صاحب چنین صنعتی بشویم. برای رسیدن به این نقطه نیاز به آدم هایی داریم که به این مقوله بیندیشند؛ یعنی دغدغه توسعه شهرشان را داشته باشند؛ همان طور که این نمایشگاه پیوند مـیـان پـتـانـسـیل‌هـای شهرداری با داشته‌های سینمایی اصفهان است و این تازه آغاز راه برای از حاشیه به متن آمدن است. البته این پیوند با نگاه به توسعه شهر و برای آیندگانی است که می خواهند در این شهر کار کنند و نه روحیه فردگرایی که در بیشترین هنرمندان این شهر سراغ داریم.»

 

 اولویت شهرداری، واگذاری نمایشگاه به بخش خصوصی است

رئیس کمیسیون پژوهش‌های شورای شهر اصفهان ویژگی مهم این رویداد را بی‌نظیر بودن آن در سطح کشور می‌داند:«در جلسه ای به دوستان عرض کردم ده ها جشنواره در سطح کشور برگزار می‌شود. کپی‌کردن و اجرایی کردن یک جشنواره شبیه تجربه های پیشین شاید کار سختی نباشد، اما ایده ما برگزاری رویدادی منحصر به فرد بود که الگو را تنها از خودش می گرفت و اجرایی می‌کرد.»

خسروی در ادامه  به  دیوار بدبینی تعدادی از کنشگران نسبت به برگزاری دوره اول نمایشگاه اشاره می کند :«پیش از برگزاری نمایشگاه در جلسه ای در همین مکان تعداد بسیاری از هنرمندان سینما فکر می کردند که طرح ما تنها یک بازی یا اداست و اینکه ما هم شبیه دیگران کاری می کنیم و بعد از مدتی رها می شود؛ اما به مرور این اعتماد جلب شد و بسیاری از هنرمندان با حضور فعال در نمایشگاه بالاترین میزان همکاری را با ما داشتند.» وی پس از آن در یک اسلاید سیزده بخشی به ذکر نکاتی ازبرگزاری دوره اول می‌پردازد:«ایده ما برای نمایشگاه تسهیل‌گری بود برای کسانی که در حوزه صنعت سینما فعالیت می کنند، از سرمایه‌گذار حرفه ای تا نیروی آماتوری که تازه می خواهد در این عرصه ورود کند و برای این منظور در چهار بخش اصلی دست به برنامه‌ریزی زدیم.»

خسروی چهار بخش را این گونه شرح می‌دهد: «بخش اول عرضه توانمندی‌های شرکت های داخلی، بخش دوم عرضه توانمندی های نیروی انسانی و آموزشگاه‌هایی که در این عرصه فعالیت دارند، بخش سوم عرضه توانمندی‌های استارتاپ‌ها و شرکت‌های صاحب تکنولوژی و بخش آخر بحث پیچینگ فیلم‌نامه بود.» این عضو شورای شهر نگاه اصلی مجموعه شهرداری برای برگزاری نمایشگاه را این چنین بیان می کند:«اولویت ما برگزاری تمامی بخش‌های نمایشگاه توسط بخش خصوصی است؛ چه بحث عرضه توانمندی ها و تربیت نیروی انسانی و چه برگزاری دوره های فیلم نامه برای بحث پیچینگ که همه به بخش خصوصی برون سپاری می شود و شهرداری تنها نقش تامین کننده زیرساخت ها و فضای نمایشگاهی را برعهده داشته است.»وی در بخش دیگری از صحبت‌ها و در واکنش  به نگاه حاضرین نسبت به مهاجرت نیروهای انسانی به تهران می‌گوید:«به نظرم اصفهانی ها باید از این اتفاق بترسند. من بارها در صحن شورا مطرح کرده‌ام که از دست دادن طبقه خلاق یک خونریزی مزمن برای اصفهان است و اگر امروز جلوی آن گرفته نشود بیست سال دیگر دقیقا مثل خشک شدن زاینده رود خواهد شد.»

 

 فضا را برای حضور سرمایه گذار خارجی بازتر کنیم

اما اکبر خامین، سینماگر شناخته شده اصفهانی، اولین کسی است که ایده‌هایش را درباره صنعت سینما در جلسه مطرح می‌کند:«من در این نمایشگاه بیشتر به عنوان بیننده حاضر بودم و تنها در نشستی با عنوان سه نسل از فیلم‌سازان سینمای اصفهان به عنوان فیلم‌ساز نسل اول حضور یافتم. »این کارگردان سینما انتظاراتش از نخستین نمایشگاه صنعت سینما را این‌طور شرح می دهد:«من انتظار داشتم عکس برخی از سینماگران مهم این شهر مثل اکبرخواجویی و عبدالحسین سپنتا را بر دیوار ببینم؛ ولی موجود نبود.»او اضافه می کند:« برخی از افراد متخصص در این سینما مانند روبیک منصوری بوده‌اند که کارهای خارق‌العاده فنی انجام داده‌اند و در یک دفتر به هم ریخته و با امکانات کم، کارهای شگفتی کرده‌اند که باعث شده است پروژه‌های بزرگی مثل صدای هزاردستان از طریق تلویزیون به ایشان برسد یا کیومرث پوراحمد که از پیشگامان صدای سرصحنه در سینمای ایران بود و حق بزرگی بر گردن این سینما داشت؛ البته این را باید بدانیم که آدم ها هستند که این صنعت را می سازند و نباید فراموش شوند.»کارگردان فیلم «بالای شهر پایین شهر» به ایده تبدیل شدن اصفهان به مرکزیت سینما در دهه شصت هم اشاره می کند:«به طور اساسی مجتمع فرشچیان برای این ساخته شد که مرکز فارابی اصفهان باشد. بسیاری از امکانات سینمای 35 میلی متری را هم اینجا داشتیم و مشکل فقط نبود لابراتوار بود که می‌شد آن را هم تامین کرد. بهترین لوکیشن را هم اینجا داشتیم. همان طور که اصفهان با مختصاتش مانند یک موزه است و بهترین مکان برای کارهای تصویری است، اما متاسفانه به دلایلی این اتفاق نیفتاد.»او یکی از دلایل رشد نداشتن صنعت سینما را عدم جذب سرمایه گذار خارجی و سـوءظن همـیشـگی به خـارجـی‌ها می‌داند:«عوامل برنامه معروف تخته گاز قرار بود به ایران بیایند؛ ولی به آنها اجازه داده نشد و آنها در سوریه فیلم‌برداری کـردنـد. هـمـان طـور که بـسـیاری از سریال‌های تاریخی امکان ساخت در ایران و اصفهان را پیدا نکردند و این رویه متاسفانه باعث حضور سرمایه گذار خارجی در این کشور شد.»

 

 بدون تولید، صنعت سینما وجود ندارد

مدیر موسسه میلاد فیلم سپاهان، صحبت هایش را با طرح چند پرسش آغاز می کند:«آورده نمایشگاه صنعت سینما برای سینمای اصفهان چه بود؟ تولید را بالا برد؟ بودجه تولید را تامین کرد یا صرفا نمایشگاهی بود که برگزار شد؟»محمد شیروانی ادامه می دهد:«روزهای آخر نمایشگاه از این رویداد دیدن کردم و چیزی که نظرم را جلب کرد دوربین‌های ARI یا RED  بود که در یک غرفه آخرین مدل به نمایش درآمده بود؛ البته دوربین‌های بسیار خوبی است، اما کدام یک از همکاران من امکان اجاره و استفاده از این دوربین را حتی برای یک روز دارند؟» او با ابراز این دیدگاه که نمایشگاه خروجی خوبی نداشته، اضافه می کند: بدون کار در حوزه تولید، صنعت سینمایی وجود ندارد و بدون تولید جذب سرمایه گذار اتفاق نمی‌افتد؛ درحالی‌که اگر تولید سینمایی داشته باشیم و اصفهان را در تولیدهای کشور سهیم کنیم آن وقت است که می توانیم آن را به سرمایه گذار عرضه و از صنعت سینما صحبت کنیم؛ وگرنه تنها جمع شدن و نمایشگاه برگزار کردن دردی را دوا نمی کند.»

 

 عبور از نگاه محلی به سینما

« سرمایه گذاران حاضر در بحث پیچینگ تا چه حد واقعی هستند؟ اگر از فعالیت در حوزه فیلم بلند یاد می کنیم، آیا سرمایه‌گذاران تنها به صورت اسمی حضور دارند یا واقعا می خواهند  در این عرصه فعالیت کنند؟»خشایار محمود آبادی بعد از این پرسش‌ها به لزوم حضور در فضای رقابتی و ملی اشاره می کند:« باید از نگاه محلی و محدود به سینما بپرهیزیم و سینما را فراتر از بحث یک شهر نگاه کنیم تا امکان ارزیابی آن وجود داشته باشد. علاوه بر اینکه، باید از نسخه‌ها و ساختارهای تجربه شده در دیگر رویدادها استفاده کنیم و به دنبال آزمون و خطا نباشیم.» این فیلم‌ساز یکی از کارهای خوب دوره اول نمایشگاه را برگزاری کارگاه های انتقال تجربه می داند و اضافه می کند:«جشنواره کودک یک امکان بزرگ است که باید از ظرفیت هایش در نمایشگاه صنعت سینما استفاده کرد. می توان ده ها کارگاه به سبک انتقال تجربه برپا کرد و از هنرمندانی که در جشنواره حضور دارند خواست که تجربه ها و داشته هایشان را به نیروی انسانی اصفهان انتقال دهند.»

 

 ساز و کار سرمایه گذاری باید مشخص شود

مسئول انجمن انیمیشن اصفهان بزرگ‌ترین مشکل در برگزاری نمایشگاه صنعت سینما را نبود تشکیلات قوی می‌داند:«تشکیلات نه چندان پرقدرت یا تشکیلات قدرتمند وابسته و دولتی هر دو باعث می شود کارها خوب پیش نرود؛ برای همین شورای سیاست‌گذاری باید به نفع افراد متخصص و بخش خصوصی تغییر کند و تصمیم ها خارج از فضای شهرداری گرفته شود یا اینکه کارگروه‌ها و کمیته های فنی از افراد متخصص سینما تشکیل و تصمیم‌های فنی در آنجا گرفته شود.»مفضلی اشاره ای هم به بحث سرمایه گذار بخش پیچینگ می کند :« حوزه هنری می گوید من سرمایه گذار اصلی هستم؛ منوط به اینکه سرمایه گذار دوم پیدا شود. خوب این جمله عجیب و غریب است و مشخص می کند که از اساس یعنی حوزه هنری نه سرمایه گذاراولیه که سرمایه گذار ثانویه است.» او اضافه می‌کند:«باید برای بحث سرمایه‌گذاری ساماندهی مشخصی انجام پذیرد تا آن کسی که به عنوان سرمایه‌گذار حضور پیدا می کند تحت ضوابط خاصی کار کند و حداقل ضمانتی از سرمایه‌گذار گرفته شود تا او به قولی که داده است، عمل کند.»

 

 مارکتینگ، مکمل پیچینگ است

فریبرز آهنین، فیلم‌ساز جوان، نیز بخش مهمی را که در اولین دوره نمایشگاه غایب بود، بحث مارکتینگ می‌داند:«در هر رویداد سینمایی مارکتینگ یا بازار فیلم از بخش های مهم و اصلی است و مقوله پیچینگ در کنار این بخش معنامی‌یابد.» او سپس از تجربه جشنواره سینما حقیقت یاد  و راه حل را این‌گونه بیان می‌کند:«ما می توانیم با ارتباطاتی که مرکز گسترش با شبکه های تلویزیونی دارد آنها را به این نمایشگاه دعوت کنیم؛ حتی آنها می‌توانند از یکی دوتا از شبکه های معروف در این جا حضور پیدا کنند تا در بحث کمک مالی(فاند) هم قدم‌های مهمی برداریم.»

برچسب ها: 

افزودن ديدگاه